Archiwa tagu: dualizm korpuskularno-falowy

Dualizm korpuskularno-falowy: WSZYSTKO JEST ZE SOBĄ POŁĄCZONE

Share

Badania mechaniki kwantowej wykazały, że światło wykazuje nie tylko charakter cząsteczkowy- ale i falowy.
Louis de Broglie
(laureat Nagrody Nobla) uznał jako pierwszy, że nie tylko światło, ale i materia może wykazywać właściwości fal.
Kwantowy charakter materii można wyjaśnić tylko wtedy, gdy każdej masie przyporządkuje się określoną częstotliwość.
Według de Broglie- ta częstotliwość nie jest związana z objętością cząsteczki, ale jest obecna w formie towarzyszącej cząsteczce fali- także w dużej przestrzeni.Dualizm korpuskularno-falowy dotyczy według niego nie tylko fotonów- ale i całej materii. W fazie spoczynku cząsteczki, długość fali fazy jest nieskończenie wielka. Gdy cząsteczka jest w ruchu, przy wprowadzeniu modulacji de Broglie uzyskuje się tzw. fal de Broglie`a. W toku dalszych prac badawczych, de Broglie przyporządkował każdej cząsteczce materii tzw. Falę materii, która wykracza poza model atomu Bohra. (Pod pojęciem „materii rozumie się tutaj cząsteczki o różnej od zera masie spoczynkowej, jak np. elektrony, neutrony, atomy i planety.) Tak samo, jak w przypadku światła, w materii można odnaleźć oba aspekty: wszelka materia może wykazywać charakter falowy-
i odwrotnie- fale mogą także wykazywać charakter falowy.

Prace de Broglie prowadzą do potwierdzenia paradygmatu o postrzeganiu światła jako pierwotnego źródła całego stworzenia i materii. Światło ma charakter dualny: może występować w formie fotonowo-cząsteczkowej- albo jako fala. Cały świat fizyczny można także określić przez pryzmat tejże dualności cząsteczki i fali. Co ułamek milisekundy, cała materia – również ludzkie ciało zatem- zamienia się w morze fal i w końcu znowu w materię. Ta przemiana zachodzi tak szybko, że pozostaje ukryta przed naszym zmysłowym postrzeganiem- np. jak żarówka, która miga tak szybko, że człowiek tego nie dostrzega- ale o wiele szybciej.

W ułamku sekundy, w którym człowiek jest falą, jest obecny w całym wszechświecie. W ułamku sekundy, kiedy jest fizycznym ciałem, jego ciało materializuje się znowu odpowiednio do jego planu budowy. Dlatego człowiek, jako część całego stworzenia, jest w nim stale obecny i powiązany (połączony) ze wszystkim. WSZYSTKO JEST ZE SOBĄ POŁĄCZONE.

Share

Doświadczenie Younga- czyli doświadczenie z dwiema szczelinami

Share

„Całą mechanikę kwantową da się wyprowadzić z doświadczenia z dwiema szczelinami.” ~Richard Feynman

W roku 1801 Thomas Young wykazał doświadczalnie, że światło jest falą, co było sprzeczne z poglądami większości ówczesnych uczonych. Dowód Younga polegał na wykazaniu, że światło może interferować, tak jak interferują fale wodne, fale dźwiękowe i wszystkie fale innych rodzajów. Ponadto był on w stanie zmierzyć średnią długość fali światła słonecznego: wyznaczona przez niego λ= 570 nm jest imponująco zgodna ze współcześnie akceptowaną wartością λ= 555 nm.

Eksperyment potwierdził falową naturę światła i stanowił poważny argument przeciwko korpuskularnej koncepcji światła, której zwolennikiem był Isaac Newton. Po raz pierwszy eksperyment ten wykonał w pierwszych latach XIX w. Thomas Young, fizyk angielski.

Thomasa Younga zainspirowały obserwacje fal na wodzie pochodzących z dwóch różnych źródeł – ich wzajemne wzmacnianie się i osłabianie. Chcąc wykonać podobny eksperyment z użyciem światła, użył nieprzezroczystego materiału, w którym wyciął dwie bardzo małe dziurki. Do uzyskania spójnego światła Young przepuścił światło świecy najpierw przez pojedynczy mały otwór. Światło to, zgodnie z zasadą Huygensa rozchodziło się w postaci fali kulistej, a następnie docierało do dwóch szczelin na kolejnej przesłonie. Różnica faz promieni dochodzących do obu szczelin była cały czas jednakowa dla danej częstotliwości, a zatem były to fale spójne. Po przejściu przez obie szczeliny, promienie rozprzestrzeniały się (znów zgodnie z zasadą Huygensa) i oświetlały ekran tworząc na nim kolorowe prążki interferencyjne.

Doświadczenie w swojej pierwotnej formie nie budziło wielkich kontrowersji w świecie fizyki, jednak późniejsze jego modyfikacje i interpretacja w świetle mechaniki kwantowej postawiły przed fizykami znaki zapytania. Okazało się bowiem, że nawet pojedyncze fotony przechodzące przez szczeliny, tworzyły za szczelinami na światłoczułym materiale wzór interferencyjny. Typowo falowe zjawisko interferencji światła w połączeniu z jego kwantową naturą stało się przyczynkiem do zrozumienia podstaw mechaniki kwantowej – zasady nieoznaczoności i dualizmu falowo-korpuskularnego.

W kwantowo-mechanicznym podejściu efekt interferencji spowodowany jest nakładaniem się funkcji falowej opisującej stan fotonu.

Dla zainteresowanych szczegółami – LINK DO DOBREGO ŹRÓDŁA WIEDZY

Share

Paradygmat kwantowy- pierwszy zarys :)

Share

Kreacja wszechświata
PARADYGMAT KWANTOWY- OGÓLNY ZARYS- CZ. I

Największa ze wszystkich tajemnic stale nas otacza: jest nią świat. Otacza nas największa z tajemnic- Świat i fantastyczna rzeczywistość, w której to, co niesłychane, jest na porządku dziennym a to, co zupełnie nie do wiary, wydaje się możliwe. Natura jest wielkim bijącym sercem, a każde zdarzenie ma u niej swoje znaczenie i wiąże się z wszystkimi innymi znaczeniami. Procesy kosmiczne mają odpowiedniki na Ziemi, włączając w to mikrokosmos cząsteczki. Wszystko jest ze sobą połączone. Co to wszystko znaczy?…

Dzisiejsza fizyka kwantowa odkryła, że każda cząstka elementarna w kosmosie w niewytłumaczalny sposób i z szybkością większą od prędkości światła komunikuje się z każdą inną cząstką natychmiastowo, bez względu na dzielące je odległości. W jakiś sposób każda cząstka wie, co robią inne.

ObserwatorHipoteza obserwatora, wysuwana przez fizykę kwantową oznacza, że bez obserwatora rzeczywistość nie istnieje, czy też jest on w stanie zmieniać ją poprzez sposób swojej obserwacji. Okazuje się, że ta koncepcja- zaiste- sprzeczna ze zdrowym rozsądkiem, jest jedyną zdolną spójnie opisać rzeczywistość i znajduje potwierdzenie eksperymentalne. Na horyzoncie newtonowskiego obrazu świata pojawiają się czarne chmury. Okazuje się, że cząstka elementarna jest równocześnie falą… Jak coś może być zarówno falą i cząsteczką? Nie tylko światło ma tę niepojęta dwoistą naturę, także elektrony nie są tym, „na co wyglądały”. Załamuje się klasyczny obraz atomu. Zamiast miniaturowego układu planetarnego z głębi materii wyłania się coś mglistego, pulsującego- ni pies, ni wydra, niepojęty fantom.

Dziś mówi się o falach materii i nikt nie wie tak naprawdę, czym one są. Niels Bohr oświadcza lakonicznie, że „ten, kto zrozumiał teorię kwantową, ten jej nie pojął”. Uparcie powtarza, że nie można jej przejrzeć, uchwycić, czy zrozumieć. Na czym polega owa nieuchwytność świata kwantów? Wynika z tego, że nigdy nie będziemy mogli go postrzegać in extenso. Albert Einstein czy Erwin Schrödinger czuli swoistą odrazę do tej „przeklętej kwantowej skakaniny”.

Rzeczywistość pozostaje w stanie bliskim punktu zerowego (potencjalnym)- dopóki nie zostanie zaobserwowana. To obserwacja zmienia rzeczywistość, kształtuje ją- w istocie- stwarza, dając cząstkom impuls do określonych zachowań. Jest ona taka, jaka jest dopóty, dopóki pozostaje nieobserwowana. Jeśli się ją obserwuje, przyjmuje raz taką, raz inną postać – fali albo cząsteczki. Tzw. dualizm falowo-korpuskularny reprezentuje obie wzajemnie się uzupełniające strony kwantu („cząsteczki rzeczywistości”). „Rzecz sama w sobie pozostaje niedostępna w hiperprzestrzeni i zależnie od tego, jak się ja ogląda, prezentuje się jako fala lub cząsteczka. Ani jedno, ani drugie nie jest niczym innym jak cieniem z przypowieści Platona o jaskini” (Niels Bohr). Mamy wprawdzie wybór, którą z różnych opcji będziemy obserwować, ale na tym koniec. Jeśli jesteśmy zainteresowani miejscem jego pobytu- dobrze, możemy się tego dowiedzieć. Wtedy jednak pozostaje ukryte, co on akurat porabia. I odwrotnie.

Rzeczywistość obiektywna nie istnieje, tak naprawdę nigdy jej nie było. Nie istnieje kwestia, czy coś jest tak, czy inaczej. Wszystko jest i tak i inaczej. A Nauka Zachodu nie może znieść myśli, że jest wydana na łup subatomowych anarchistów i graczy w kości…

Stary paradygmat naukowy określa wszechświat jako nagromadzenie izolowanych przedmiotów, dzisiaj zaś nauka przeżywa szok, bo wszystko nagle stopiło się w jedną CAŁOŚĆ.

Czołowi fizycy kwantowi zakładają, że elektrony istnieją „potencjalnie”. To my je wprowadzamy do rzeczywistości przez obserwację i pomiar, decydując czy mają występować jako fale czy cząstki. „Tworzymy” elektron przez obserwację, gdyż nie obserwowany nie ma on ani impulsu, ani spinu (pole bliskie punktu zerowego).
Ponieważ nasz wszechświat składa się z cząstek, kreujemy go właśnie przez obserwację.
Fizycy John Barrow i Frank Tipler ujęli to w słowach: „Możemy obecnie użyczać istnienia tylko bardzo skromnym rzeczom np. spinowi elektronów. Stwarzanie większej rzeczywistości może być zastrzeżone dla istot żywych, których świadomość jest większa”.

Zjawiska kwantowe dają się wyjaśnić jedynie na podstawie natychmiastowego przesłania informacji. To oznacza, że cała nasza rzeczywistość jest nielokalna, a więc istnieje jednocześnie wszędzie. Wszyscy jesteśmy powiązani (w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości) niezależnie od miejsca i czasu.

Naukowcy nowej fizyki dr.Evans H.Walker oraz Nick Herbert w pewnej rozprawie naukowej oświadczyli że:

1/ istnieje płaszczyzna sub-kwantowa
2/ rzeczy, które się dzieją na tej najgłębszej ze wszystkich płaszczyzn, są elementami JEDNEGO CZUJĄCEGO BYTU
3/ implikując: nasza świadomość kontroluje zdarzenia fizyczne za pomocą praw mechaniki kwantowej- to my tworzymy rzeczywistość
(W każdym razie nie było bardziej prowokacyjnego twierdzenia, odkąd Jezus zawołał „Ja rzekłem: Bogami jesteście.” (J.10.34) )

Coraz więcej naukowców oswaja się z wyobrażeniem wszechświata jako SUPER-MÓZGU, wewnątrz którego mieści się informacja. Fizyk David Bohm wierzy, iż obiektywna rzeczywistość nie istnieje i pomimo swej pozornej trwałości jest w istocie złudzeniem- potężnym i niezwykle szczegółowym hologramem.
Jak wiadomo hologram jest trójwymiarową fotografią wykonaną przy pomocy lasera. Każda część hologramu zawiera te same informacje co cały obraz – „Całość w każdej części”. Jeśli spróbować rozdzielić coś, co jest stworzone holograficznie, nie otrzyma się części, z których jest to wykonane, lecz mniejsze całości. Bohm uważa, że tym, co sprawia, iż cząstki potrafią komunikować się ze sobą mimo dzielącej je nieraz ogromnej odległości, nie jest to, że w jakiś sposób wysyłają do siebie tajemne sygnały, ale to, że ich odrębność jest iluzją. Na głębszym poziomie takie cząstki nie są indywidualnymi bytami, ale aspektem głębszej i bardziej fundamentalnej JEDNOŚCI, która jest w podobnym stopniu hologramem.

Biorąc pod uwagę to, że wszystko w fizycznej rzeczywistości jest złożone z „eidolonów” (astralnych duplikatów), sam wszechświat jest projekcją, hologramem. Wszystkie rzeczy są ze sobą powiązane, splątane, różne zjawiska we wszechświecie i wszystkie podziały są sztuczne, gdyż wszystko w Naturze jest jednością.

Mózg przetwarza niesamowite ilości częstotliwości docierających do niego za pomocą zmysłów, na konkretny obraz świata naszej percepcji. Kodowanie i odkodowywanie częstotliwości jest tym, co hologram robi najlepiej. Mózg wykorzystuje holograficzne zasady do wykonywania swoich operacji. Nasze mózgi tworzą matematycznie materialną rzeczywistość w oparciu o przekaz w formie częstotliwości.

Jesteśmy „odbiornikami” i „nadajnikami” unoszącymi się w lśniącym morzu częstotliwości- i to, co wyławiamy z tego morza i przetwarzamy na fizyczną rzeczywistość jest tylko jednym z wielu kanałów wyłapanych z SUPER-HOLOGRAMU.

Rozłam obrazu świata kończy się, pod pełną chaosu warstwą kwantową odkrywamy sens i porządek wszelkiego BYTU.

Źródło: Viktor Farkas „Ukryte rzeczywistości”, Michael Talbot „The Universe as Hologram”

Share