Archiwa tagu: święta geometria

BOSKI PORZĄDEK / BOSKA NORMA – czym jest w myśl kwantowego paradygmatu i medycyny informacyjnej

Share

„BOSKA NORMA”, lub „BOSKI PORZĄDEK”- w myśl języka medycyny informacyjnej- to sformułowanie, które dostraja ciało i biopole człowieka do wyższych częstotliwości. W postrzeganiu z punktu widzenia zakresu medycyny informacyjnej, BOSKA NORMA nie ma niczego wspólnego z normami logicznej świadomości- czyli z normami stworzonymi przez człowieka.

W paradygmacie kwantowym, BOSKA NORMA TO ZGODNOŚĆ CZŁOWIEKA Z OBRAZEM, WEDŁUG KTÓREGO UFORMOWAŁ GO STWÓRCA. BOSKI PORZĄDEK MA WIĘC ZWIĄZEK Z UNIWERSALNYM PORZĄDKIEM i nie ma nic wspólnego z określeniem porządku według ludzko-społecznego myślenia- ale uwzględnia indywidualność jednostki, jej szczególne upodobania, wartości osobiste, właściwości- wszystkie one mają swoje miejsce w BOSKIM PORZĄDKU.

ŚWIĘTA GEOMETRIA, ZŁOTY PODZIAŁ czy też KWIAT ŻYCIA- zgodnie z którymi wszystkie proporcje w ciele i świecie podlegają przejawom BOSKIEGO PORZĄDKU- to próby określenia BOSKIEJ NORMY formułami naukowymi. Przyglądając się Kosmosowi (z gr. oznacza „porządek”), dostrzegamy obecność BOSKIEGO PORZĄDKU- od Wszechświata- po cząstki elementarne jądra atomu- wedle tego samego przyporządkowania i proporcji.

BOSKI PORZĄDEK to stan miłości, radości, harmonii, wdzięczności, oraz zjednoczenia ze wszystkim, z całym stworzeniem w dążeniu do osobistego, duchowego rozwoju. Przeznaczeniem człowieka jest bycie nośnikiem BOSKIEGO PORZĄDKU.

Medycyna informacyjna traktuje człowieka jak komórkę w wielkim organizmie nazywanym STWORZENIEM.
Człowiek- w swoim komórkowym zakresie również stanowi „wszechświat”. Tylko, gdy żyje w harmonii i jedności z BOSKIM PORZĄDKIEM, samym sobą i całym stworzeniem, może być zdrowy i szczęśliwy- może stać się dźwiękiem współtworzącym symfonię stworzenia:

* Jego ciało stale regeneruje się i odnawia- pozostając doskonale zdrowe- a wszystkie jego organy i komórki funkcjonują w najlepszy z możliwych sposobów.
* Własne życie odbiera jako szczęśliwe i harmonijne, jego wszystkie emocje i uczucia karmią się miłością i wdzięcznością.
* Podąża za swoim powołaniem, twórczo kształtując własne życie i osiąga swoje cele wypełniając zadania harmonijnie i dla dobra całości (wszystkich stworzeń).
* Jego związki z samym sobą, innymi ludźmi i całym światem są naznaczone miłością i harmonią.
* Ma pozytywne nastawienie do własnej przeszłości, wyciąga z niej pozytywne wnioski, pełen radości i ufności patrzy w przyszłość.
* Dąży do duchowego wzrostu, jego świadomość rozwija się nieustająco.

BOSKI PORZĄDEK wskazuje drogę do doskonałości, zdrowia i szczęścia- kieruje nas na przynoszące zdrowie i szczęście zdarzenia, które same się w nas zakorzeniają. Kiedy człowiek na nowo skoncentruje się na BOSKIM PORZĄDKU / BOSKIEJ NORMIE – WPROWADZA SIĘ W STAN ZDROWIA I DOPUSZCZA DO HARMONIJNYCH ZDARZEŃ.

Share

„Na początku było Słowo…”

Share

dzwiekW Nowym Testamencie św. Jan tak rozpoczyna swą Ewangelię: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Wszystko przez Nie się stało” (J 1:1-3).” Jak wielkie możliwości interpretacji Stworzenia odsłaniają się przed nami, gdy przetłumaczymy “Słowo” jako “Dźwięk” lub „pierwotną wibrację wszechświata”. W tym kontekście Słowo i Stwórca są jednym, przy czym słowo jest pochodzącą od Stwórcy siłą, która wprawia pramaterię w ruch. Z tej siły, obraz (myśl Boga) wyraża się w pramaterii i przyjmuje w niej kształt.
Różne wibracje tworzą różne struktury i każda z tych struktur reprezentuje jakiś dźwięk. Co więcej, proces ten zachodzi w atomach i galaktykach, w kamieniach i roślinach, w ciałach zwierząt i u człowieka…
W hinduizmie za pierwszy we wszechświecie uznaje się dźwięk Om (także Aum, ॐ). Dlatego jest on uważany za najświętszą sylabę hinduizmu.
„Om to sylaba-nasienie (bidża), postrzegana jako dźwięk powstania Wszechświata. Ta transcendentalna wibracja, jest uważana za identyczną z osobą absolutnego Wisznu. Na niej opierają się wszystkie hymny wedyjskie. Za świętą uznawana jest także w buddyzmie tybetańskim. Om to sylaba będąca najważniejszą mantrą, pierwotnym dźwiękiem znanym także pranawa, akszara i omkara. Z reguły wymawia się ją samą.”
Tak więc na początku był dźwięk, który wprawił wszystko w ruch i dzięki któremu z głębokiej ciszy wyłoniły się formy i kształty, które przenikają cały wszechświat. Jeśli nawet początkowo istniał jeden dźwięk to w jakiś sposób potrafił się on zróżnicować na tyle, że dziś myślimy o wszechświecie jako „muzyce sfer” – o wielości dźwięków tworzących „symfonię stworzenia”.

źródło: swietageometria.info

Share